یکی از ابعاد غیرانسانی زندگی ما آدم ها اینه که اتفاقاتی که برامون اهمیت دارن یواش یواش پیش می آن … حالا خدا نکنه که از اون تیپ آدم های خری باشی که می خوان کل زندگیشون رو با هدف و انگیزه برن جلو … رسمآ باید کل زندگی رو اسلاموشن حس کنی … زندگی که خودش درد داره ، صحنه آهسته ش دردناک تر می شه !!! … داستان این روزهای من هم اینطوره … اگه یه درجه دیگه تاخیری پیش برن شروع می کنن برعکس و عقب عقب رفتن ، بس که یواش می گذرن … قبلآ که می رفتم یه شهره دیگه این حس رو داشتم … هر جا جز تهران که بودم زندگی مردمش بعد از یکی دو هفته برام کسل کننده می شد … واقعآ سوال برام پیش می اومد که اینا به این کار بی هیجانی که دارن انجام می دن چی می گن ؟! زندگی !؟ … حالا این روزهای تهران رو همونطوری دارم تجربه می کنم … فقط سعی می کنم که نباید دست و پا بزنم برای درست کردنش که عینهو باتلاق کشیده می شم داخل … اونم باز یواش یواش ! … داشتم فکر می کردم اگه این ایتالیا و هلند بهم اوکی نداده بودن رسمآ دیگه حلوامو باید پخش می کردم … من واقعآ این مدت به تقدیر خدا ایمان اوردم … یکی به این ایمان اوردم و یکی دیگه به عمق صبری که کسی می تونه داشته باشه … به عمرم اینقدر برای چیزی صبر نکرده بودم که اونم کردم … وقتی یه ایمیل می آد ، می تونم بوش رو حس کنم که توش چه خبره … توی روزنامه ، همینجوری گذری ، خوندم که درختا و آب و حیوونا می تونن انرژی منفی آدم رو جذب کنن بدون اینکه لطمه ای ببینن … دلم می خواد برم توی یه برکه و آبگیره پر از گیاه دریایی و لجن با چندتا وزغ و اسب آبی شنا کنم … ببینم حالم خوب می شه یا نه !!
پ . ن :
لنت ماشین ساییده شده و صدا می ده … نباید باهاش زیاد گاز و ترمز کنم تا فردا ببرمش سرویس … و الا می نداختم می رفتم یه وری … یه ور نسبتآ دور ! … رودهنی ، آبعلی ، یه جایی خلاصه …
پ . ن :
باید دیگه جدی جدی یا تورین یا آمستردام … یکی رو انتخاب کنم … بیشتر از این لفتش بدم ممکنه ویزا هم به اتفاقات اسلاموشن زندگی پیوند بخوره …